1. Κρητική Λαογραφία
  2. Λογοτεχνία
  3. Κρητική λογοτεχνία
  4. Θεατρικά Έργα
  5. Επιστροφή

Του παραδείσου τα κλειδιά

Συγγραφέας: Μανώλης Τσικαλάς

 

Εκδότης: Mystis

 

Τιμή: 12,00 €

:
  • Google+
  • PrintFriendly
Χρονολογία έκδοσης: 30 Οκτώβρη 2015
Τύπος: Μαλακό
Σελίδες: 116
Διαστάσεις: 24x17cm

ISBN

  •  978-618-5024-51-2

Περιγραφή

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις  «Mystis» το θεατρικό έργο του δικηγόρου  Μανόλη Μ. Τσικαλά  με τον τίτλο «του Παραδείσου τα κλειδιά», γραμμένο στην κρητική διάλεκτο.
Το έργο όπως δομείται και αναπτύσσεται από την εξημμένη φαντασία του δημιουργού αποτελεί ένα γλωσσικό μνημείο ακμαίου και ρέοντος κρητικού λόγου και ειδικά του Σφακιανού ιδιώματος ως προς τη δομή του λόγου το λεξιλόγιο και τη σύνταξη. Είναι ένα δείγμα σοβαρού ποιητικού ομοιοκατάληκτου λόγου. Ο αναγνώστης θα συναντήσει διάφορα ποιητικά μέτρα, ωστόσο κυριαρχεί ο εμπεδωμένος στη συνείδηση και την πρακτική του κρητικού λαού ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος στίχος
Πρόκειται για μια φιλοσοφική διατριβή πάνω στο αξιακό και υπαρξιακό οικοδόμημα της ζωής που αν και θίγει θέσφατα δεν τα απαξιώνει αλλά τα επαναφέρει αφού αυτά διέπουν  την  ανθρώπινη κοινωνία.
Χαρακτηρίζεται από ανεξάντλητο χιούμορ υψηλής ποιότητας και ευρηματικές αποδόσεις γεγονότων και καταστάσεων, που χαροποιούν και λυτρώνουν την ψυχή από το ζόφο του θανάτου και μετατρέπουν τα ταξίδι στον κάτω κόσμο σε ταξίδι αναψυχής. Για μια φορά ακόμη επικυρώνεται μέσα από του στίχους του «Παραδείσου τα κλειδιά» το αξίωμα ότι στο θέατρο η  ζωή  ανακαλύπτει την ακραία της έκφραση.

Οπισθόφυλο

Στη μνήμη του Στεφανή Σαμαρίτη
γκαρδιακού φίλου και συναδέλφου δικηγόρου
που μου αποκάλυψε τη γοητεία των Λευκών Ορέων
μου μίλησε για το θρύλο του Μανούσου Γλυνιά
και ήταν η αφορμή για να γραφτεί αυτό το θεατρικό έργο.


«Του παραδείσου τα κλειδιά» γράφηκαν το καλοκαίρι του 2011.
Ωρίμασαν μια τετραετία και πήραν την τελική τους μορφή
την άνοιξη του 2015. Από την τέταρτη σκηνή της β΄ πράξης το
παιγνίδι της πρέφας, ένα έργο ξεχωριστό μέσα στο γενικότερο
έργο (στίχ. 1139-1154, 1179-1283 και 1312-1315), γράφτηκε από
τον καλό φίλο και συνάδελφο στη δικηγορία και την ποίηση
Μιχάλη Α. Σφακιανάκη, γιατί ο γράφων δεν …παίρνει πρέφα!
Τον ευχαριστώ πολύ. Eπίσης ευχαριστώ τον παπά Στεφανή
Νίκα για τις αισθητικές και θεολογικές παρατηρήσεις του.